سلام آقاجون

پُر از تنهاييم آقا جون ،

پُر از زخمايي كه از غربت تو به دوش خسته‌‌مون زده شده ،

پُر از بغضايي كه ديگه مَحرمي نيست ، سر به شونه مهربونيش بگذاري

و بي توجه اغيار به اشك جاريش كني و آروم بگيري ،

پُر از درديم اي غايب از نظر ،

پُر از بي تو بودن .....................................................

اين سلسله غم كي سر مي‌ياد آقاي مهربونم ؟؟؟

كي ميايي كه شنونده همه حرفا و بغضاي تنهايي ما باشي ؟؟؟

جات هميشه سبزه ............ اما ................ خاليه ، خالي

كي پُر ميشه ردپاي خالي تو وقتي از حرير سبز دلنوازيت پا روي دل ما مي‌گذاشتي ؟


اين منم ....... ناشناس‌ترين به تو ، به قبله عشق تو ، به حرير سبز نگاه تو ، به

همنشيني با قلب مهربون تو ،

اين منم ....... قريب‌ترين به غربت تو

آه ه ه اي نگار نازنين من

(چه اشكها كه بر كوير دل روان شد ..... نيامدي)