مهربان معشوق ازلي و ابدي من!

نسيم معطر رمضان آرام آرام دامن پر مهرش را از

 برهوت اجساد و ارواح خسته مابرمي چيند و نرم نرمك شميم

 روح نواز عيد به مشام جان مي رسد،

اما دل اين عبد حقيرت را اندوهي عظيم در آغوش مي فشارد...

نازنين محبوب من! 

مرا آموخته اند هر گاه از بزرگي گناه به اضطراب آمدم

به عظمت بي منتهايت پناه ببرم،پناه مي برم به جلالة و

بزرگي ات،امان مي طلبم از آتش حسرت و ملامتي كه در

عمق جانم زبانه مي كشد...

مولاي من!

به طراوت لحظات سحر،به حلاوت دقايق افطار،

به طهارت شبهاي قدر،اين روزهای آخر ماه مبارك

را ساعات آمرزيدگي ما قرار بده.

 اي روشناي ناز سحرگاه!

 اي علي!

 امشب غزلواره هاي

 اشکم را به پاي غمت مي ريزم،گلو گلو بغض

 و سينه سينه آتش دل را برايت مي گشايم،

 و زار مي گريم بر مصيبتي که مخلوقات زمين

و قدسيان آسمان را به شيون و زاري درآورد.

 امشب که وسعت هفت آسمان از تنگي به خود مي پيچد،

 امشب که آسمان و زمين در کش و قوس بيقراري بر هم

 هبوط و نزول خواهند کرد...

 امشب که شرق تا غرب عالم، از اندوه حادثه اي

 عظيم غرق ماتم است.

 چرا که علي يگانه مرديست که در پيشگاهش ،

 قامت قيامت به رکوع در مي آيد و صراط، در حسرت

 انحناي ابروي محراب گونه اش به خود مي پيچد.

 علي دردانه ي عالم آفرينش است که ريشه هاي

 نخل قامش را از خون سيراب کرد...

 که بشر تا هميشه ي تاريخ بداند:

 بهاي ديدن يار، خون است!